با اجازه از تمام دوستداران واقعی سلطان علی پروین
سه شنبه که با مقاومت فارس بازی داشتیم مثل همیشه رفتم
دستگردی.نیمه ی دوم وقتی تیم 2 بر 0 عقب افتاده بود تقریبا تمام هواداران
علی پروین که سمت جایگاه بودیم رفتیم جلوی جایگاه شیشه ای که سلطان
نشسته بود و پشت به زمین وشروع کردیم به تشویق سلطان. کسی که فوتبال
رو فقط به خاطر او دوست داریم و بس و نیم ساعت ایستاده رو به علی پروین
فقط و فقط او را تشویق کردیم و واقعا تشویق او لذت بخش است.اما حبیب کاشانی
و خوردبین هم کنار سلطان نشسته بودند و وقتی من آنها را دیدم راستش
دلم ریخت و ترسیدم.ترسیدم از این که این پرسپولیسیها آمده اند تا از آب گل آلود
ماهی بگیرند و حالا که میبینند حال و روز استیل آذین عزیزمون خوش نیست آمده اند
تا سلطان را دوباره هوایی کرده وخدایی نکرده به پرسپولیس ببرند و دوباره شروع به
سو استفاده از محبوبیت او بکنند و با یک باخت همه کاسه کوزه ها را سر سلطان ما
بشکنند و من تعجب کردم و نمی دانم که چرا بعضی از هواداران سطحی نگر سلطان
هم این شعار را هر چند کوتاه و کم دادند ولی به هر حال من از این شعار خیلی
ناراحت شدم:پروین-کاشانی پرسپولیس قهرمان
البته این هواداران سلطان هم به دلیل سادگی و پاک بودن خودشان که همه را مثل
خودشان می دانند این شعار را دادند که امیدوارم دیگه از این شعار استفاده نکنند.
ما فقط استیل آذین را دوست داریم چون هواداران فقط به عشق سلطان می آیند
و این تیم را تشویق می کنند نه به خاطر چیز دیگر و با باخت تیم هم میبینیم که
کوچکترین توهینی به علی پروین نمی شود و صد بازی هم اگر ببازیم باز هم می گوییم
عشق من عشق من علی سلطانه.ولی اگر سلطان علی پروین به پرسپولیس برود
تصور کنید با یک باخت هواداران پرسپولیسی چه بر سر ما می آورند؟مشخص است.
چون آنها نمیدانند علی پروین چه زحماتی کشیده و چه کار کرده برای پرسپولیس
البته جز تعدادی از آنها که با معرفتند.ما دوست نداریم سلطان علی پروین حرص و جوش بخورد.
انشالله که تیم می آید بالا و به لیگ برتر می ریم ولی اگر هم نرفت نا امید نشو سلطان.
سال بعد می ریم ما تازه تیمو امسال تشکیل دادیم.فقط نا امید نشو به خاطر ما.
ما هم که هرگز نا امید نمیشیم.علی آقا با استیل آذین به امید خدا میایم لیگ برتر.
ما تو فوتبال فقط یه نفرو دوست داریم و اونهم سلطان علی پروینه.
اگه تیم برد می گوییم خدا رو شکر و اگر هم باخت میگیم فدای سر سلطان و هواداراش .
